Opwindende kompetisie vir ons streek se jong skrywers

Hoe werk die kompetisie?

Ons het die eerste hoofstukke van elk van die stories geskryf. Daar is ‘n afonderlike storie vir Afrikaans en Engels. Die uitdaging aan die jong skrywers is om nou voort te gaan en die volgende hoofstukke vir elk van die stories te skryf.

Die stories sal wissel, m.a.w. een week sal die Engelse hoofstuk gepubliseer word en die volgende week die Afrikaanse hoofstuk. Skrywers kan hoofstukke inskryf vir een of beide die stories.

Die twee stories is geheel en al anders en die rigting waarin dit gaan sal deur die jong skrywers self bepaal word.

Die eerste hoofstuk is belangrik, want dit skets die agtergrond en stel die karakters voor aan die lesers. Met elke hoofstuk moet die skrywers sover moontlik die bestaande karakters akkommodeer, maar nuwe karakters kan ook in die storie gebring word. Die karakters kan natuurlik ook verdwyn of sterf (maar asseblief nie almal in die eerste paar hoofstukke nie.)

Elke Donderdag verskyn ‘n nuwe hoofstuk. Ons jong skrywers het dan tot die volgende Woensdag kans om die volgende hoofstuk te skryf en dit aan ons te stuur.

Die beoordeling word gedoen deur ‘n paneel bedrewe skrywers en daar is ook ‘n prys vir elke week se wenner. Na afloop van die kompetisie sal daar ‘n agehele wenner vir beide stories aangewys word.

Is dit moeilik?

Ons wil graag al ons jong skrywers aanmoedig om in te skryf. Die skrywer se verbeelding en die wyse waarop die storielyn ontwikkel is meer belangrik as taalkundige vaardigheid.

Elke week se weninskrywing sal taalkundig versorg word en klein aanpassings mag gemaak word om die spanningslyn te handhaaf. Ons gaan ook poog om terugvoer te verskaf in elke week se uitgawe en bietjie advies te gee.

Die kompetisie fokus nie op perfekte taalgebruik nie, maar eerder oor kreatiwiteit en die wyse waarop die storie ontvou op ‘n spannende en vermaaklike wyse.

Wie mag deelneem?

‘n Ouderdomsperk van 19 word gestel, maar enigiets jonger is aanvaarbaar. Inskrywings word nie beperk tot slegs sekere skole nie, maar die skrywers moet in die Vhembe-distrik woon.

Ons sal dit baie waardeer as die taalonderwysers hul leerlinge aanmoedig om in te skryf, maar daar is ongelukkig nie ‘n prys vir die skool met die meeste inskrywings nie. (Miskien volgende keer.)

 

‘n Paar reëls:

Alhoewel ons reëls tot die minimum wil beperk, is ‘n paar riglyne nodig.


* Elke hoofstuk mag nie langer as 450 woorde wees nie.
* Inskrywings moet ons bereik voor 16:00 op ‘n Woensdagmiddag na publikasie. (Sou die Afrikaanse hoofstuk dus die week gepubliseer word, moet die inskrywing ons bereik voor die volgende Woensdagmiddag om 16:00).
* Inskrywings moet per e-pos gestuur word na leigh@zoutnet.co.za.

Elke inskrywing moet besonderhede insluit van:
* Jou naam
* Jou ouderdom
* Die naam van jou skool
* Waar jy woon

Die volledige storie, soos dit ontwikkel, word op die koerant se webtuiste gepubliseer vir maklike verwysing.

Elke hoofstuk moet verkieslik eindig op so ‘n wyse dat ‘n volgende skrywer weer daar kan aansluit. Die storie moet eindig na tien hoofstukke, so hou dit in gedagte!

Hoofstuk 1

Geskryf deur: Zoutpansberger personeel
 

 

Aletta de Melker, die vrou wat op die hoek van die straat bly in ‘n groot roomkleurige dubbelverdieping huis, verlaat vroeg in die môre om 08:30 haar woning en keer laatnag om 20:30 weer terug. Dit gebeur klokslag, die afgelope drie jaar al.

Aletta is ‘n oujongnooi op die dorp. Sy het nooit liefde gevind nie, oftewel, dit het haar nooit gevind nie. Sy is nie tydens middagete by die huis nie en nêrens te sien in die dorp gedurende die dag nie. Niemand weet waar sy werk of wat sy doen nie. Voorheen was sy ‘n dokter by die hospitaal op die dorp. Haar kollegas het met lof gepraat van haar uitgebreide mediese kennis.

‘n Paar maande voor haar aftrede het pasiënte teen ‘n ontstellende tempo begin sterf. Die inwoners op die dorp het hieroor begin spekuleer, want die wat sterf was meestal jong mans. Dr. De Melker het gereken dat dit vanweë ‘n onbekende en gevaarlike virus is en dat mans meer kwesbaar was. Buiten haar verduideliking kon geen ander redes vir die sterftes gevind word nie.

Die gemeenskap het daarop aangedring dat dr. De Melker nie meer mag praktiseer nie en sy moes bedank. Mans van alle ouderdomme het steeds bly sterf, nie teen dieselfde hoë tempo nie, maar dit was steeds ongewoon. Dr. De Melker het uit die openbare oog verdwyn en soos ‘n kluisenaar begin lewe.

Wetenskaplikes het later vasgestel dat al die mans wat gesterf het een ding in gemeen gehad het – almal het by die plaaslike myn gewerk of daar besoek afgelê. Wetenskaplikes het ook vermoed dat dit te doen kon hê met ‘n genetiese mutasie, omdat mans slegs een X-chromosoom het. Dus kan ‘n man die siekte kry, maar hy kan nie ‘n draer wees nie. Hierdie teorie het nie baie byval gevind nie, want dit het nie verklaar hoekom mans geteiken word nie. Die mans wat gesterf het was ook nie van dieselfde familie nie.

Die plaaslike polisie het inspekteur Johan Faber en ‘n befaamde kriminoloog Anneke Wagner aangestel om agter die kap van die byl te kom. Hul opdrag was eenvoudig: Stel ‘n profiel op van die mans wat siek word en identifiseer ‘n verdagte.

Alhoewel hul opdrag eenvoudig was, sou die ondersoek nie maklik wees nie. Dit het duidelik geblyk uit Wagner se eerste “ontmoeting” met De Melker. Wagner was besig of De Melker se huis dop te hou vanuit haar motor. Dit was ‘n koue en mistige aand gewees.

‘n Lig het kort na 21:00 in een van die kamers in die boonste verdieping van De Melker se huis aangegaan. ‘n Skaduwee het agter die toegetrekte gordyne beweeg. Wagner was seker dit is De Melker. Die volgende oomblik skrik Wagner haar boeglam toe daar ‘n klop aan haar motorvenster is. Tot haar skok was dit De Melker. Stadig het Wagner haar venster begin afdraai. 

Word vervolg ...
 

Hoofstuk 2

Deur Sonita Alberts

Die koel lug van buite vloei by die motor se venster in. ’n Bleek en duidelik afgematte gesig loer by die afgedraaide ruit in. “Wat loer jy so by my huis in hierdie tyd van die nag!”

Anneke Wagner kry skaars ‘n woord in voordat De Melker haar tirade voortsit. “Ek waarsku jou nou, as jy nie jou neus uit my sake uit hou nie, sal jy die gevolge daarvan dra!” En net so vinnig soos daardie yskoue woorde gesê is, verdwyn De Melker in die mistige aand in.

Die volgende oggend rapporteer Wagner terug aan inspekteur Johan Faber oor die vorige aand se gebeure. “Ek wonder wie die ander persoon in die huis kan wees? Sover ek weet het De Melker slegs ‘n baie jonger broer gehad wat vier jaar terug oorlede is aan ‘n hartaanval. Ek sal sy mediese lêer en ander rekords opspoor en ondersoek,” bied Faber aan.

Johan is ‘n lang, bruinkop man met oseaanblou oë wat op die ouderdom van 33 steeds nie getroud is nie. Dit maak hom eintlik die perfekte teiken vir hul reeksmoordenaar.

Gewapen met ‘n beker swart koffie om haar wakker te hou, keer Wagner terug na die buurt waar De Melker woon. Sy stop haar motor ‘n paar huise van de Melker s’n af. Vanwaar sy staan, kan sy die pad dophou wat lei na De Melker se huis. Sy sien De Melker se motor verbyry in die rigting van die middedorp. Wagner ry stadig tot naby die roomkleurige dubbelverdieping huis en klim uit. Sy stap om die huis en draai aan die agterdeur se handvatsel. In Karoodorpe soos dié waar hulle bly is deure nie gewoonlik gesluit nie. Dit is egter nie die geval by De Melker nie. Al die deure is gesluit en die vensters is op knip.

Die skril geluid van ‘n selfoon wat lui breek die rustige straat se stilte. Dit is Johan wat bel. “Anneke, jy sal nie glo wat ek in Werner de Melker se mediese lêer opgespoor het nie. Daar was ‘n soortgelyke oormaat van proteïenreseptors in die bloed, soos wat in die ander mans wat gesterf het se bloedstroom gevind is.”

Wagner dink ‘n rukkie na oor die nuus en vra Faber om die verslag na haar selfoon te stuur. Sy staar aandagtig na die chemiese elemente en probeer terugdink aan soortgelyke ondersoeke waar sy betrokke was. “Is daar ooit getoets vir botulinum vergiftiging?” vra sy. “Dit het ter sprake gekom, maar die inkubasietydperk is langer, en waar sou hulle dit kon opdoen?” antwoord Faber. Die mans het almal binne ure gesterf nadat hulle begin siek word het.

Terug by die plaaslike polisiestasie sit Faber en Wagner hul speurwerk voort en bestudeer Werner de Melker se lêer. Die inligting is egter gebrekkig en niks verklaar hoekom hy op relatiewe jeugdige ouderdom skielik dood is nie.

Die volgende oggend is Wagner weer op haar pos en wag geduldig ‘n blok of wat van De Melker se huis af. Faber het besluit om ook saam te kom, en van ver af sien hulle De Melker se swart motor in die skadu van ‘n reuse Akasiaboom staan. Klokslag om 08:30 kom sy uit die huis uit, klim in die motor en ry in die rigting van die middedorp. Faber en Wagner volg haar, maar laat ‘n afstand tussen hulle.

De Melker draai na ‘n kilometer of wat af op ‘n grondpad, in die rigting van die rivier. Die swart motor hou stil by ‘n groot staalstoor. Die deur van die stoor gaan oop met ‘n kreungeluid wat kilometers ver gehoor kan word. Dan stap daar ‘n heelwat jonger vrou by die stoor uit. Sy kyk in die rigting van die grootpad, waar Faber en Wagner tot stilstand gekom het. Die skerp knal van ‘n geweerskoot weergalm skielik, en etlike meters van die twee geregsdienaars slaan ‘n stofwolk uit.

(Word vervolg)

* Sonita is ‘n Graad-11 leerling by Hoërskool Louis Trichardt. Sy wen hierdie week se R300 kontantprys geborg deur die Zoutpansberger.

Hoofstuk 3

Deur ... ?