Opwindende kompetisie vir ons streek se jong skrywers

Hoe werk die kompetisie?

Ons het die eerste hoofstukke van elk van die stories geskryf. Daar is ‘n afonderlike storie vir Afrikaans en Engels. Die uitdaging aan die jong skrywers is om nou voort te gaan en die volgende hoofstukke vir elk van die stories te skryf.

Die stories sal wissel, m.a.w. een week sal die Engelse hoofstuk gepubliseer word en die volgende week die Afrikaanse hoofstuk. Skrywers kan hoofstukke inskryf vir een of beide die stories.

Die twee stories is geheel en al anders en die rigting waarin dit gaan sal deur die jong skrywers self bepaal word.

Die eerste hoofstuk is belangrik, want dit skets die agtergrond en stel die karakters voor aan die lesers. Met elke hoofstuk moet die skrywers sover moontlik die bestaande karakters akkommodeer, maar nuwe karakters kan ook in die storie gebring word. Die karakters kan natuurlik ook verdwyn of sterf (maar asseblief nie almal in die eerste paar hoofstukke nie.)

Elke Donderdag verskyn ‘n nuwe hoofstuk. Ons jong skrywers het dan tot die volgende Woensdag kans om die volgende hoofstuk te skryf en dit aan ons te stuur.

Die beoordeling word gedoen deur ‘n paneel bedrewe skrywers en daar is ook ‘n prys vir elke week se wenner. Na afloop van die kompetisie sal daar ‘n agehele wenner vir beide stories aangewys word.

Is dit moeilik?

Ons wil graag al ons jong skrywers aanmoedig om in te skryf. Die skrywer se verbeelding en die wyse waarop die storielyn ontwikkel is meer belangrik as taalkundige vaardigheid.

Elke week se weninskrywing sal taalkundig versorg word en klein aanpassings mag gemaak word om die spanningslyn te handhaaf. Ons gaan ook poog om terugvoer te verskaf in elke week se uitgawe en bietjie advies te gee.

Die kompetisie fokus nie op perfekte taalgebruik nie, maar eerder oor kreatiwiteit en die wyse waarop die storie ontvou op ‘n spannende en vermaaklike wyse.

Wie mag deelneem?

‘n Ouderdomsperk van 19 word gestel, maar enigiets jonger is aanvaarbaar. Inskrywings word nie beperk tot slegs sekere skole nie, maar die skrywers moet in die Vhembe-distrik woon.

Ons sal dit baie waardeer as die taalonderwysers hul leerlinge aanmoedig om in te skryf, maar daar is ongelukkig nie ‘n prys vir die skool met die meeste inskrywings nie. (Miskien volgende keer.)

 

‘n Paar reëls:

Alhoewel ons reëls tot die minimum wil beperk, is ‘n paar riglyne nodig.


* Elke hoofstuk mag nie langer as 500 woorde wees nie.
* Inskrywings moet ons bereik voor 16:00 op ‘n Woensdagmiddag na publikasie. (Sou die Afrikaanse hoofstuk dus die week gepubliseer word, moet die inskrywing ons bereik voor die volgende Woensdagmiddag om 16:00).
* Inskrywings moet per e-pos gestuur word na leigh@zoutnet.co.za.

Elke inskrywing moet besonderhede insluit van:
* Jou naam
* Jou ouderdom
* Die naam van jou skool
* Waar jy woon

Die volledige storie, soos dit ontwikkel, word op die koerant se webtuiste gepubliseer vir maklike verwysing.

Elke hoofstuk moet verkieslik eindig op so ‘n wyse dat ‘n volgende skrywer weer daar kan aansluit. Die storie moet eindig na tien hoofstukke, so hou dit in gedagte!

Hoofstuk 1

Geskryf deur: Zoutpansberger personeel
 

 

Aletta de Melker, die vrou wat op die hoek van die straat bly in ‘n groot roomkleurige dubbelverdieping huis, verlaat vroeg in die môre om 08:30 haar woning en keer laatnag om 20:30 weer terug. Dit gebeur klokslag, die afgelope drie jaar al.

Aletta is ‘n oujongnooi op die dorp. Sy het nooit liefde gevind nie, oftewel, dit het haar nooit gevind nie. Sy is nie tydens middagete by die huis nie en nêrens te sien in die dorp gedurende die dag nie. Niemand weet waar sy werk of wat sy doen nie. Voorheen was sy ‘n dokter by die hospitaal op die dorp. Haar kollegas het met lof gepraat van haar uitgebreide mediese kennis.

‘n Paar maande voor haar aftrede het pasiënte teen ‘n ontstellende tempo begin sterf. Die inwoners op die dorp het hieroor begin spekuleer, want die wat sterf was meestal jong mans. Dr. De Melker het gereken dat dit vanweë ‘n onbekende en gevaarlike virus is en dat mans meer kwesbaar was. Buiten haar verduideliking kon geen ander redes vir die sterftes gevind word nie.

Die gemeenskap het daarop aangedring dat dr. De Melker nie meer mag praktiseer nie en sy moes bedank. Mans van alle ouderdomme het steeds bly sterf, nie teen dieselfde hoë tempo nie, maar dit was steeds ongewoon. Dr. De Melker het uit die openbare oog verdwyn en soos ‘n kluisenaar begin lewe.

Wetenskaplikes het later vasgestel dat al die mans wat gesterf het een ding in gemeen gehad het – almal het by die plaaslike myn gewerk of daar besoek afgelê. Wetenskaplikes het ook vermoed dat dit te doen kon hê met ‘n genetiese mutasie, omdat mans slegs een X-chromosoom het. Dus kan ‘n man die siekte kry, maar hy kan nie ‘n draer wees nie. Hierdie teorie het nie baie byval gevind nie, want dit het nie verklaar hoekom mans geteiken word nie. Die mans wat gesterf het was ook nie van dieselfde familie nie.

Die plaaslike polisie het inspekteur Johan Faber en ‘n befaamde kriminoloog Anneke Wagner aangestel om agter die kap van die byl te kom. Hul opdrag was eenvoudig: Stel ‘n profiel op van die mans wat siek word en identifiseer ‘n verdagte.

Alhoewel hul opdrag eenvoudig was, sou die ondersoek nie maklik wees nie. Dit het duidelik geblyk uit Wagner se eerste “ontmoeting” met De Melker. Wagner was besig of De Melker se huis dop te hou vanuit haar motor. Dit was ‘n koue en mistige aand gewees.

‘n Lig het kort na 21:00 in een van die kamers in die boonste verdieping van De Melker se huis aangegaan. ‘n Skaduwee het agter die toegetrekte gordyne beweeg. Wagner was seker dit is De Melker. Die volgende oomblik skrik Wagner haar boeglam toe daar ‘n klop aan haar motorvenster is. Tot haar skok was dit De Melker. Stadig het Wagner haar venster begin afdraai. 

Word vervolg ...
 

Hoofstuk 2

Deur Sonita Alberts

Die koel lug van buite vloei by die motor se venster in. ’n Bleek en duidelik afgematte gesig loer by die afgedraaide ruit in. “Wat loer jy so by my huis in hierdie tyd van die nag!”

Anneke Wagner kry skaars ‘n woord in voordat De Melker haar tirade voortsit. “Ek waarsku jou nou, as jy nie jou neus uit my sake uit hou nie, sal jy die gevolge daarvan dra!” En net so vinnig soos daardie yskoue woorde gesê is, verdwyn De Melker in die mistige aand in.

Die volgende oggend rapporteer Wagner terug aan inspekteur Johan Faber oor die vorige aand se gebeure. “Ek wonder wie die ander persoon in die huis kan wees? Sover ek weet het De Melker slegs ‘n baie jonger broer gehad wat vier jaar terug oorlede is aan ‘n hartaanval. Ek sal sy mediese lêer en ander rekords opspoor en ondersoek,” bied Faber aan.

Johan is ‘n lang, bruinkop man met oseaanblou oë wat op die ouderdom van 33 steeds nie getroud is nie. Dit maak hom eintlik die perfekte teiken vir hul reeksmoordenaar.

Gewapen met ‘n beker swart koffie om haar wakker te hou, keer Wagner terug na die buurt waar De Melker woon. Sy stop haar motor ‘n paar huise van de Melker s’n af. Vanwaar sy staan, kan sy die pad dophou wat lei na De Melker se huis. Sy sien De Melker se motor verbyry in die rigting van die middedorp. Wagner ry stadig tot naby die roomkleurige dubbelverdieping huis en klim uit. Sy stap om die huis en draai aan die agterdeur se handvatsel. In Karoodorpe soos dié waar hulle bly is deure nie gewoonlik gesluit nie. Dit is egter nie die geval by De Melker nie. Al die deure is gesluit en die vensters is op knip.

Die skril geluid van ‘n selfoon wat lui breek die rustige straat se stilte. Dit is Johan wat bel. “Anneke, jy sal nie glo wat ek in Werner de Melker se mediese lêer opgespoor het nie. Daar was ‘n soortgelyke oormaat van proteïenreseptors in die bloed, soos wat in die ander mans wat gesterf het se bloedstroom gevind is.”

Wagner dink ‘n rukkie na oor die nuus en vra Faber om die verslag na haar selfoon te stuur. Sy staar aandagtig na die chemiese elemente en probeer terugdink aan soortgelyke ondersoeke waar sy betrokke was. “Is daar ooit getoets vir botulinum vergiftiging?” vra sy. “Dit het ter sprake gekom, maar die inkubasietydperk is langer, en waar sou hulle dit kon opdoen?” antwoord Faber. Die mans het almal binne ure gesterf nadat hulle begin siek word het.

Terug by die plaaslike polisiestasie sit Faber en Wagner hul speurwerk voort en bestudeer Werner de Melker se lêer. Die inligting is egter gebrekkig en niks verklaar hoekom hy op relatiewe jeugdige ouderdom skielik dood is nie.

Die volgende oggend is Wagner weer op haar pos en wag geduldig ‘n blok of wat van De Melker se huis af. Faber het besluit om ook saam te kom, en van ver af sien hulle De Melker se swart motor in die skadu van ‘n reuse Akasiaboom staan. Klokslag om 08:30 kom sy uit die huis uit, klim in die motor en ry in die rigting van die middedorp. Faber en Wagner volg haar, maar laat ‘n afstand tussen hulle.

De Melker draai na ‘n kilometer of wat af op ‘n grondpad, in die rigting van die rivier. Die swart motor hou stil by ‘n groot staalstoor. Die deur van die stoor gaan oop met ‘n kreungeluid wat kilometers ver gehoor kan word. Dan stap daar ‘n heelwat jonger vrou by die stoor uit. Sy kyk in die rigting van die grootpad, waar Faber en Wagner tot stilstand gekom het. Die skerp knal van ‘n geweerskoot weergalm skielik, en etlike meters van die twee geregsdienaars slaan ‘n stofwolk uit.

(Word vervolg)

* Sonita is ‘n Graad-11 leerling by Hoërskool Louis Trichardt. Sy wen hierdie week se R300 kontantprys geborg deur die Zoutpansberger.

Hoofstuk 3

Deur Sonita Alberts

Nog ‘n rooiwarm dag het aangebreek in die Klein Karoo. Dit is egter nie net die hitte wat Faber se lewe vandag warm maak nie. Die vorige dag se gebeure met De Melker laat sy bloed nog behoorlik kook. Hulle kon nie bewys dat die skoot wat geklap het na hulle gemik is nie en sonder ‘n lasbrief was daar nie veel wat hulle kon doen nie.

Faber voel die sweetstraeltjies by sy kraag inloop toe hy die vreemde pakket op sy voorstoep gewaar. Faber huiwer ‘n oomblik voor hy die pakket optel. Miskien moet hy eers vir Anneke bel om dit saam met hom oop te maak. Nog ‘n rede om haar minstens te sien.

By die dorpie se plaaslike koffiewinkel kom die twee geregsdienaars byeen en bespreek wat in die pakket gevind is. Dit is twee uitnodigings­kaartjies na die plaaslike myn se dansgeleentheid. Die myn bied dit elke jaar aan om ekstra geld vir die myn se fasiliteite in te samel. Faber en Wagner stem saam dat dit ‘n goeie geleentheid is om die personeel en inwoners te ontmoet en hopelik inligting in te win.

Die volgende paar dae probeer Johan om meer inligting te kry oor die vreemde vrou wat ook by die stoor was. Hy wonder wat haar verbintenis met De Melker kan wees. Terwyl Faber die veilige en gemaklike werk doen trek Anneke haar dapper skoene aan en ry terug na die stoor waar daar op hulle geskiet was. Die hek staan oop en daar is geen teken van lewe nie. Sy stop voor die reuse staalstoor.

Die deur van die stoor skuif met ‘n harde kreungeluid oop en ‘n sterk muwwe reuk laat Anneke se neus brand. Die ligskakelaar van die stoor werk nie, daarom skakel sy haar flits aan, net om in te kyk na ‘n leë, stowwerige stoor.

Die aand van die dans het uiteindelik aangebreek. Johan stop by Anneke se woonstel om haar op te laai vir die funksie. Met ‘n bos geel rose in sy hand lui hy die klokkie. Anneke stap uit met ‘n pragtige koningsblou rok wat haar kort blonde hare komplimenteer. “Jy lyk ongelooflik mooi,” sê Faber skamerig en oorhandig die bos rose. Anneke glimlag en bedank hom met ‘n drukkie.

Die myn se eetsaal  is mooi opgemaak met feetjieliggies en orals staan mense vriendelik en gesels. Van die gaste merk op dat daar minder mense is as vorige jare, maar dit kan wees vanweë die sterftes. Daar is nêrens enige teken van De Melker of die ander vrou nie.

Ian, die myn se hoofbestuurder, klim op die klein verhogie en vra vir almal se aandag. “Welkom ... almal ... by va­naand se ... dans aand,” stotter hy. Dit klink of hy niks energie oor het in sy liggaam nie. “Hoop julle ... geniet elke ... oomblik.” Dan sak hy skielik inmekaar en die hele saal hardloop vorentoe om die arme man te probeer help..

(Word vervolg)

* Sonita is ‘n Graad-11 leerling by Hoërskool Louis Trichardt. Sy wen hierdie week se R300 kontantprys geborg deur die Zoutpansberger.

Hoofstuk 4

Deur Lynique Krüger 

Anneke Wagner was lanklaas in haar lewe so gefrustreerd, verward en moeg.

Kriminologie het nog altyd so maklik gekom vir haar. Dit was vir haar soos koffie roer nadat sy die melk ingegooi het. “Jy’t natuurlike talent, Anneke. Dis in jou murg,” het haar pa altyd gesê. Sy sidder om te dink dat hy dalk vir die eerste keer in sy lewe verkeerd kan wees.

Sy voel skielik ‘n lyf wat neersak op die stoel langs haar. Die lyf behoort aan haar kollega, Johan Faber. Johan met die vriendelike oë wat altyd glo in geregtigheid. Johan wat altyd so positief bly. Johan wat nou vir haar koffie aanbied.

“Jy lyk soos die tipe wat ‘n sterk koffie verkies, sonder suiker,” fluister hy met ‘n glimlag. Anneke weet hy is reg, maar sy sê dit nie.

Sy vat ‘n sluk en voel die hitte wat tot onder haar maag insak soos ‘n waterval van hospitaal-koffie. Sy kan nie glo sy en Johan is steeds hier nie.

Ian se ouers, vrou en seun was al by hom in die hospitaalkamer om hulle laaste groete te groet, maar dis al. Nie een van sy werkskollegas van die myn of dorpsvriende nie. Johan maak so ewe ‘n opmerking dat hy nie baie gewild was nie. “Seker ‘n gold-digger, of hoe?” skerts hy, net om te kyk na Anneke wat haar oë rol. “Komaan! Hy bestuur ‘n myn … dis snaaks, Anneke!”

“Hoe wil jy lag, Johan!? Hoe wil jy sit en grappe maak en koffie aandra terwyl ons nog ‘n lyk het wat ons nie kan verduidelik nie!” brom Anneke voordat sy opspring van haar sitplek en op en af begin loop. Sy loop nog, toe sy skielik in iemand vasloop.

Sy begin om verskoning te vra, net om in die oë te kyk van niemand anders as Aletta de Melker nie. Haar hart begin oortyd klop, asof ‘n springhaas gevangene gehou word in haar bors. “W-wat maak jy hier?” vra Aletta met groot oë. “Ek kan jou dieselfde vra.” Anneke skrik amper vir haar eie stem.

Aletta kyk skrikkerig rond. Haar oë vlieg die vertrek vol. “Anneke … ek moet met jou praat. Privaat.”

Aletta kom byna nooit uit haar huis uit nie, wat nou nog te sê ‘n hospitaal waar ‘n man se lyk lê wat sy oënskynlik glad nie persoonlik ken nie?  Anneke knik en volg Aletta na die balkon van die tweede vloer toe.

“Anneke, ek weet wat almal dink ek gedoen het … dalk nog steeds doen. Maar jy moet na my luister: dit was nie ek nie. Wat met al daardie mans gebeur het, met Ian … dit was nie ek nie, ek sweer.”

Word vervolg

Hierdie week se wen-inskrywing is van Lynique Krüger (18) van Louis Trichardt. Lynique het verlede jaar gematrikuleer aan Hoërskool Louis Trichardt. Sy ontvang R300 vir haar skitterende poging.

Hoofstuk 5

Deur Lynique Krüger

Aletta de Melker was nog nooit ‘n onaantreklike vrou nie. Haar donker hare val in dun krulle op haar skouers en sy het die kleinste sproetjies onder haar oë en op haar neus. Sy was heel gewild onder die jong mans op die dorp, totdat hulle almal begin vermoed het dat sy so ‘n wrok het teen mans en dat sy hulle doodmaak.

Sy onthou hoe sy die gewildste meisie op skool was, in die einste klein dorpie waarin sy steeds vassit. Soos sy op haar stoep sit en uitkyk na die wêreld wat voor haar uitstrek soos ‘n graskombers, dink sy aan al haar planne. Haar drome om te praktiseer in Pretoria en later oorsee. Sy wou die wêreld verander het.

As dit net nie vir haar ouers was nie, sou sy nooit alleen moes oorbly in die dorp om na haar broer te kyk nie. “Die lewe is so tydelik,” fluister sy saggies vir haarself voordat sy ‘n slukkie groentee vat.

“Lettie? Wat sit jy so en praat met jouself soos ‘n ou tannie?” hoor sy Werner se stem agter haar. Sy rol haar oë vir haar jonger broer. “Lewe, opofferings, alles wat ek vir jou moes doen.” Werner sug en sit langs haar op die ou houtbankie wat haar pa nog met die hand gemaak het.
“Let, ek dog alles is vergewe. Ek weet dit was ‘n risiko, maar ek moes. Jy weet dit.”

“Nee, ek doen nie. Ek moes jou dood vir jou vervals en self vir jou ‘n grafsteen laat maak langs Ma-hulle s’n. En vir wat? Net sodat jy steeds geheime van my af hou. Ek weet steeds nie hoekom ek al daardie goed moes doen nie, Werries. Ek doen regtig nie.”

Werner gooi sy arm rondom Aletta en omhels haar. “Let, jy was in elk geval op pad om jou werk te verloor te danke aan al jou pasiënte wat die emmer begin skop het. Dit was g’n opoffering nie. En ek belowe jou, eendag sal dit alles sin maak.”

Aletta voel effe verlig, om watter rede is sy nie eens seker nie. Sy voel net skielik asof ‘n paar kranse van die berg op haar skouers tussen die wolke is. “Darem het ek met daardie vrou wat nou die dag by die huis was gepraat. Sy’s ‘n speurder of so iets, ek dink. Ek’t vir haar gesê dat ek onskuldig is. Ek weet nie of sy iets daaraan gaan doen nie,” sê Aletta terwyl sy haar laaste sluk tee vat.

Sonder om iets verder te sê, staan Werner op en loop in die huis in. Aletta frons vir haar broer se skielike stilte, maar sy kan nie help om te voel dat alles eintlik dalk sal kan terugkeer na normaal toe nie.

Almal gaan weet. Uiteindelik gaan almal weet dat sy, Aletta de Melker, onskuldig is.

(Word vervolg)

Lynique Krüger (18) van Louis Trichardt het in 2020 gematrikuleer aan Hoërskool Louis Trichardt.

Hoofstuk 6

Deur Lynique Krüger

Die kantore van die plaaslike polisie­sta­sie is byna doodstil. Johan Faber is al gewoond daaraan, want niks gebeur ooit in hierdie dorpie nie. ‘n Klein inbraak is genoeg om heel voor op die koerant te verskyn. Noudat daar ‘n regte saak hier is , en nogal ‘n saak van moord, weet niemand wat om te doen nie.

Dit is soos om te leer fietsry as ‘n kind en dan vir 40 jaar nooit te ry nie. Die dag wat jy weer moet opklim, weet jy wat moet gebeur, jy verstaan net nie meer mooi hoe om daar uit te kom nie.

Dis hoekom Johan so dankbaar is vir Anneke. Sy weet wat om te doen. Hierdie sterk, blonde, slim kunswerk van ‘n mens. Sy sit by ‘n studeertafel en haar slanke vingers val die sleutelbord van hulle oeroue rekenaars aan. Sy lyk so mooi, dink Johan. Anneke frons saggies en byt haar lip diep ingedagte.

Johan haal diep asem en besluit om na haar toe te gaan. “Waarmee is jy besig?” vra Johan. Sy sug moe­deloos voordat sy sê: “Ek probeer nog heeldag om die mense van die myn in die hande te kry. Na die fiasko met Ian, is niemand toegelaat naby die myn nie. Hoe moet ek my werk doen as ek nie eens toegang het daartoe nie?”

“Wil jy vanaand uitgaan vir ete?”

Anneke se oë rek groot en haar mond bly oop soos sy nog laas gepraat het. Johan kan amper nie glo hy het haar sopas uitgevra nie. Dit het uitgeglip voordat hy homself kon keer.

“Dit hoef nie ‘n formele ete te wees nie, ek dink in elk geval nie hier is meer as ‘n ou familie restaurant nie,” val Johan oor sy woorde. Anneke wonder eers oor al die werk wat hulle moet doen, totdat Johan haar herinner dat sy nou niks gaan regkry met die mynbestuurders nie.
“Bo en behalwe dit: jy verdien ‘n blaaskans, Anneke,” sê Johan met ‘n sagte stem. Anneke kan voel hoe sy bloos toe Johan na haar kyk deur sy lang wimpers. Sy knik haar kop ewe skaam en hulle bevestig dat hy haar later die aand sal gaan oplaai.

Anneke was jare laas uit vir ‘n ete saam met iemand wat nie een van haar vriendinne is nie. Sy voel hoe haar hart bons toe sy die aand vir Johan sien.

Anneke en Johan het vir ure gelag en gesels oor alles: hulle lewens, hulle werk en selfs hulle kinderdae. Hoe Anneke altyd help stoele dra het as die onderwysers gevra het dat die seuns dit moet doen en hoe Johan altyd saam met sy sussies moes teepartytjies hou.

“Johan … dankie vir vanaand. Ek kan nie onthou wanneer laas ek so lekker gelag het saam met iemand nie,” sê Anneke bui­te haar huis aan die einde van die aand.

Johan vat Anneke se hand in syne, gee vir haar ‘n engelveertjie-lig soen op haar wang en fluister: “Dit was die grootste plesier, Anneke.”


(Word vervolg)

Hoofstuk 7

Deur  ...?